poniedziałek, 14 marca 2016

„Jeden z nas. Opowieść o Norwegii” Åsne Seierstad

„Jeden z nas. Opowieść o Norwegii” Åsne Seierstad

Dzień, który pamiętają wszyscy. Dzień, w którym wielu osobom runął cały świat. Wszystko to, w co wierzyli rozprysło się niczym bańka mydlana. Bezpieczeństwo okazało się zgubne.

Przed pięcioma laty, 22 lipca 2011 roku Anders Breivik, kilkanaście minut po godzinie piętnastej podkłada bombę pod biurko ówczesnego premiera, Jensa Stoltenberga. Ginie osiem osób, kilku zostaje rannych. Niecałe dwie godziny później na wyspie Utøya, gdzie  organizacja młodzieżowa Norweskiej Partii Pracy zorganizowała obóz dla młodzieży, Anders otwiera ogień. Ginie około dziewięćdziesięciu osób, głównie młodzieży. Chowają się gdzie tylko mogą, jednak nikt nie wychodzi z tego żywo.

Chciałoby się w tym miejscu napisać: spokojnie, to tylko fikcja. Nic z tego nie stało się naprawdę, to jedynie fantazja autorki, nie ma się czego bać. Niestety każde wydarzenie, każda sytuacja opisana w tej książce miała miejsce naprawdę. Zginęli ludzi, prawdziwi młodzi ludzie, którzy mieli przed sobą całe życia. Mieli, bo jedna osoba, jedna niezbyt zdrowa osoba, zapragnęła zemsty.

Jak zwykle zaczęło się niepozornie: od urodzenia dziecka. Gdy Anders przyszedł na świat mówiono, że jest dziwny. Inny. Nie umie bawić się z dziećmi. Jest zaborczy. Czy może mieć na to wpływ rodzina? Pewnie, że tak – ciśnie się na usta. Była interwencja Urzędu Ochrony Praw Dziecka. „Nie ma takiej potrzeby, wszystko jest w porządku”. Anders się przystosował. O sprawie zapomniano. Nie bez przyczyny mówi się, że to rodzina wpływa na wychowanie. Jeżeli młody człowiek w trudnym dla siebie okresie nie ma z kogo czerpać wzoru, najczęściej schodzi na złą drogę. Nie uczy się na błędach. Nie wie, czym jest dobre a czym złe zachowanie. Działa wedle własnych zasad.

„Jeden z nas. Opowieść o Norwegii” to opowiedziana w bardzo przystępny sposób historia życia zamachowca, który na zawsze zmienił bieg historii. To historia osób, które zginęły tego feralnego dnia. To historie rodzin, których życie już nigdy nie będzie takie samo. To zbiór zdarzeń, do których spokojnie mogło nie dojść, gdyby ktoś zajął się tą rodziną w odpowiednim momencie. Choć w tym momencie wszelkie gdybania nie mają chyba żadnego sensu, jeśli chodzi o takie sytuacje, w głowie zawsze pojawia się milion innych, lepszych scenariuszy. Ten jeden został już napisany.


Najpierw uwiodła mnie okładka. Piękna. Nie zwiastowała tego, co tam w środku znajdę. Nie żałuję jednak w żadnym stopniu, bo choć była to jedna z cięższych ostatnio  lektur, było warto. Po jej przeczytaniu jedno wiem na pewno: trzeba reagować. Trzeba pomagać, starać się, nie zostawiać dzieci na pastwę losu. Bo wtedy dzieją się właśnie takie smutne, krwawe rzeczy, o których powinniśmy wiedzieć jedynie z gazet. Broń boże z własnego doświadczenia. 

niedziela, 6 marca 2016

„Kto to pani zrobił?” Agata Passent

„Kto to pani zrobił?” Agata Passent
Agata Passent – córka Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta. Dziennikarka i germanistka. Do bólu szczera, prawdziwa i… normalna. Nie wiedząc, z czego tak naprawdę wynika moja sympatia do niej muszę  się do czegoś przyznać. Podejrzewam, że gdyby napisała i wydała listę zakupów – taką najzwyklejszą – przeczytałabym ją z wypiekami na twarzy. 

xiegarnia.pl

Jestem wierną fanką felietonów pisanych przez panią Agatę i wydawanych w „Twoim STYLU”. Sięgnięcie po tą książkę było dla mnie taką samą oczywistością, jak wypicie codziennie rano kubka herbaty. Nie zawiodłam się. Niejednokrotnie wybuchłam śmiechem, pokiwałam twierdząco głową, rzuciłam pod nosem „no racja!”, aż w pewnej chwili, przesuwając kolejną stronę okazało się że „dalej” już nie ma. Smutek ogarnął mnie niemiłosierny, bo jak to tak, już kończyć, tak bez przygotowania? Okej, no ja wiem, że to książka, że to wszystko ma swój początek i koniec, ale serio?
„Pakując w kartony swój bałagan, zwany przez niektórych pedantów „domowym archiwum”, natknęłam się na stare zeszyty. Spojrzałam na to, czego mnie uczono, i zaczęłam się zastanawiać jakim cudem jeszcze funkcjonuję. Mam być efektywną i efektowną kobietą w społeczeństwie obywatelskim, a formowano mnie na bierną maszynę do powtarzania definicji za panią nauczycielką.”


Nie pozostaje mi nic innego niż polecić Wam tę książkę, u boku której spędzicie – gwarantuję! – mile czas ;)

Obserwatorzy